Art as Therapy by Alain De Botton and John Armstrong Pages
از بهترینهای آلن دوباتن! به نظر دوباتن، گالریها و موزهها و منتقدها، امروزه روش اشتباهی رو برای ارزشگذاری روی هنر انتخاب کردن و توی این کتاب میاد میگه که به نظر اون، روش درست ارزشگذاریِ هنر، چی هست و چطوری باید به هنر نگاه کرد که برامون مفیدتر باشه.
بسیار جای تفکر داره این کتاب.
امیدوارم روزی دربارهش بیشتر بنویسم!
--- --- ---
توی این کتاب، آلن دوباتن دید جدیدی رو به هنر نشون میده. بهمون یاد میده که چطوری میشه با دیدن اثار هنری، مفاهیم بیشتری استخراج کنیم و چطوری ازشون توی زندگی استفاده کنیم.
چطوری نقاشیها و مجسمهها و معماری میتونن بهمون یاد بدن که غم بخشی طبیعی از زندگی انسانه.
بهمون تلنگر میزنه مواردی رو که ممکنه توی روابط عاطفی فراموش کرده باشیم.
در کل، در طول کتاب، سعی داره یک روش جدید برای تفسیر هنر رو تبیین کنه و جایگاه هنر روی توی زندگی کاربردیتر کنه.
خوندنش، برای کسی که به هنر هم علاقهای نداره میتونه خیلی مفید باشه چه بسا بعد خوندن این کتاب آدم به هنر علاقهمندتر بشه و با دید بازتر و بهتر و کاربردیتری به هنر نگاه کنه.
کتاب اونطور که انتظارش و داشتم نبود، خیلی جاها گنگ و نامفهوم بود، نویسنده نمیدونست موضوعی که به هنر می خواد ارتباط بده یا در جایی از هنر برداشت کنه چطور بیان کنه(شاید در بعضی مواقع کاملا در ارائه مسئله اصلی و فهماندنش به مخاطب ناکام بود).
اسم کتاب هم با موضوع کتاب متفاوت هست، وقتی شما درباره هنر صحبت می کنی، پس هم باید از سینما، عکاسی، ادبیات( نویسندگی) و موسیقی هم صحبت کنی ولی در این کتاب بیش از 90% کتاب درباره نقاشی five% مجسمه سازی و 5% معماری صحبت شده پس باید اسم کتاب به نقاشی چگونه می تواند زندگی شما را دگرگون کند تغییر پیدا کنه.
کتاب تلاش می کنه مفهوم هنر برای هنر و به چالش بکشه و هنر رو درهمه ابعاد زندگی وارد کنه، ولی به مشکل می خوره و در خیلی از مواقع به بیراهه میره، اگر هنر در همه ابعاد زندگی و در جزیی ترین و خصوصی ترین ابعاد زندگی راه پیدا کنه اون موقع مفهوم واقعی و حقیقی خودش و از دست میده مثل این هست که بگیم همه مردم دنیا باید خوب باشند اون موقع دیگه خوب بودن معنی نداره !!!!!
با همه این تفاسیر بخش هایی از کتاب و دوست داشتم ( مثل بخش پول و قسمتی از بخش عشق یا قسمتی از بخش روشکار).
This book is simplistic, maddening, provocative, and eccentric. Information technology is too Utopian, contradictory and overly-ambitious.... Finally, it is also fun, stimulating and refreshing.... For me this book is all of these things. Alain de Bottan and John Armstrong argue that we need artists to teach us about the loves, fears and foibles of the human status. Of course a lot of artists do that already, but they want them to do it MORE. They also feel that we (the great unwashed public), need to listen more to art critics, the ameliorate to drag our tastes and open our heed to genres we might otherwise ignore. Plus art galleries should stop telling us nigh the history of pictures and tell the states about the emotion of pictures instead. They besides wants the eradication of bad or sleazy blueprint and architecture - from gizmos in the domicile to mall buildings - something he hopes we volition insist upon as we go ameliorate educated. Anyway herewith some images and ideas from the book and so you tin can have a taster of what'due south on offering... I concur and disagree with this volume almost in equal proportion, but I have taken enough from it to consider it a worthwhile read.
جلسه ي آخره و استاد براي اولين بار در طول ترم به كلاس اومده و قراره كل درس رو توي يك ساعت جمع و جور كنه.با اينكه اون درس مهمه و بهش علاقه داريد، ولي چيز زيادي ياد نمي گيريد.اين كتاب همون كلاس درسه
این کتاب با ذکر یک عالمه مثال (که اکثر آثار هنری مورد بحث نقاشی بودن و بابت همین نپرداختن به هنرهای دیگه دو ستاره کم میکنم) نشون میده که یک اثر هنری چقدر میتونه فراتر از صرفا یک تصویر، یک بنا، ، یک مجسمه باشه. چقدر میتونه به درون ما وصل باشه. چقدر میتونه تصویری از خود ما، از اون چیزی که زیر پوستمون میگذره باشه. تصویری از عشقمون، اندوه مون، امیدمون، خواسته هامون، اخلاقیاتمون، اعتقاداتمون، پول و سیاست.
نمیشه گفت کتاب علمی و قابل استنادیه، نظرات شخصی آلن دوباتنه بیشتر. ولی در مجموع برای منی که کار و زندگی و رشته ام ربطی به هنر نداره و مخاطب عام هنرم و البته علاقه مند به هنر، کتاب آموزنده ای بود. شاید در مواجهه با هنر، در نگاه کردن به هنر، یه ذره کمتر سردرگم باشم از این به بعد.
🌻
وقتی رشتهی ریاضی رو انتخاب کردم سختتر از مواجه شدن با درسایی که بهشون علاقه نداشتم دل کندن از زیباییهای رشته هنر بود. مخصوصا که بیشتر دوستام رفتن سراغ مخلفات هنر. دیدنشون که به جای دیفرانسیل و جبر با رنگ و قلمو سر و کله میزنن حل کردن انتگرالها رو سختتر میکرد. فکر میکردم این دنیای رنگی رنگی از من گرفته شده و تا آخر عمر باید با دنیای عددی خشک طی بکنم اما مثل همهی مشکلات دیگم اینجا بود که کتاب واسه نجاتم اومد.
آلن آروم آروم رازهای هنر رو بهم گفت و کمکم کرد هنر رو درک کنم. بهم گفت که هنر بیتشر از این که برای هنرمندها باشه برای منه تا ازش موقع زندگی کردنم استفاده کنم.
راستش این کتاب یه جور کمک به انسانها برای وارد کردن هنر تو کوچکترین تا بزرگترین جزئیات زندگیشونه مثل چیزهایی در حد چایی خوردن گرفته تا عاشق شدن و در کنار اینها اصلاحیه و راهنمایی برای اشتباهاتی که تو دنیای هنر جا افتادهاند.
پایان بردن این کتاب نیمایی ساخت که میتونه کنار یه اثر ونگوگ بایسته و نظر فکر شده بده و حتی از نحوهی چیدمان خدای موزهها "لوور" ایراد بگیره.
و جذابتر این که آلن نازم کنار هنر کلی جزئیات که به درستتر فکر کردن و انسانتر شدن ختم میشه رو هم بهم یاد داد که این کتاب رو برام از خفن هم خفنتر بکنه
This is the fine art volume I've been looking for. It talks almost the purpose of art alongside a few cardinal paintings and doesn't treat art similar a science with dates, historical context, and isms that are detailed and ultimately forgettable. At that place are some really itneresting ideas scattered throughout, such every bit a museum organised by emotional states instead of chronology, and how art can make usa better lovers (by education united states patience, attention to details, and curiosity).
این کتاب رو خیلی سریع و سرسری خوندم اما فکر نمیکنم چیزی رو از دست داده باشم. درست توجه کردن به هنر و نکته گرفتن ازش در زندگی روزمره و از قواعد و سلیقههای معمول برای تشویق جمعی دوری کردن، تنها چیزهایی بود که از این کتاب برداشتم.
ایده کلی کتاب بسیار جالب و محصور کننده است. اینکه هنر چه تاثیری در زندگی ما دارد و در نهایت چه تاثیری در سیاست دارد. اینکه چرا وقتی مثلا کودتا رخ میدهد در ابتدا رادیو تلویزیون اشغال میشود و نه گالری ها.اینکه لبخند مونالیزا میتواند چه تاثیری در روابط احساسی ما بگذارد.کلیت قضیه بسیار جذاب است.
نظرات دوباتن در رابطه با سانسور بسیار جنجالی است و معتقد است باید سانسور رخ دهد تا انسان ها به سمت هنر والاتر بروند. با رد یا تایید قضیه اصلا کاری ندارم،دوباتن در این کتاب گه گاه بسیار دیکتاتور به نظر میرسد و در رابطه با مسایلی نظر قطعی میدهد که از نظر بنده اصلا و اصلا امور قطعی نیستند و این مقداری آزار دهنده است.
ولی کلا باید خوانده شود،هرچه دوباتن نوشته است تابحال بسیار برای من آموزنده بوده است.
نویسنده تلاش میکنه بگه نگاه تازهای به هنر داشته باشید و دنیارو با معیار هنر بسنجین،
به همین منظور هم چندتا موضوع مثل پول، سیاست و.. رو از نگاه هنری میبینه
و هنر مدنظرش هم اینجا بیشتر معماری، شهرسازی و نقاشیه.
Displaying one - 10 of 334 reviews
Source: https://www.goodreads.com/book/show/17899481-art-as-therapy
Post a Comment for "Art as Therapy by Alain De Botton and John Armstrong Pages"